BOLESxW 危IAΧ

1058-1079

如iew historyczny

 

1

W 瞠laznej zbroi i z這tej koronie,

Otoczon hufcem wojownik闚 zbrojnym,

Boles豉w 妃ia造 zasiada na tronie,

Gdy kanclerz g這sem zawo豉 potr鎩nym:

"Trzech krewnych ksi捫徠, wygna鎍闚 z daleka,

Od ciebie, Panie, wsparcia twego czeka".

 

2

Wchodz: Izas豉w, ksi捫 na Kijowie,

Z nim W璕r闚, Czech闚 m這dzi kr鏊ewice,

Bela, Jaromir; ci w kr鏒kiej osnowie

M闚i ze 透ami: "Trzech tron闚 dziedzice

"B豉gamy, kr鏊u, niech nas bro twa wspiera

"I wr鏂i berta, co przemoc wydziera".

 

3

Boles豉w na to; "Gdy niewinno嗆 wzywa,

"Prawdziwy rycerz bie篡 w zaw鏚 chlubny" -

Rzeki i za Szczerbiec Chrobrego porywa:

"Przysi璕am na ten or篹 m篹ogubny.

"疾 go nie z這輳, a dum ukr鏂

"I wzi皻e pa雟twa skrzywdzonym powr鏂!"

 

4

Co przyrzek, spe軟i. Czechy i Morawy,

Zbiwszy or篹em, obdarza pokojem;

Ju Jaromira odbiera dzier瘸wy,

Nad Cis W璕r闚 wst瘼nym znosi bojem,

Niemce, w posi貫k 軼i庵nione, rozprasza

I Bel kr鏊em w璕ierskim og豉sza.

 

5

M這demu ksi璚iu wk豉daj koron!

"W璕ry - zawo豉 - te kraje zdobyte

"Mog貫m zatrzyma za trudy 這穎ne,

"Lecz wol odda, komu nale篡te;

"Niechaj lud m篹ny i bliski naszemu

"Sam w豉da, nigdy me s逝篡 obcemu."

 

6

Ju Kij闚 bierze, wraca Izas豉wa;

Ale w rozkoszach bogatej stolicy

Znikn窸a z oczu waleczno嗆 i s豉wa,

Zgnu郾ial kr鏊, z kr鏊em dzielni wojownic

Ju nie turnieje i gonitw zak豉dy,

Lecz uczty, zbytek i huczne biesiady.

 

7

Powr鏒 do Polski nie k豉dzie granicy

Rozwi您貫j chuci, co wszystko zniewa瘸.

Biskup Stanis豉w w鈔鏚 Pa雟kiej 鈍i徠nicy

Wyrzuca b喚dy i kl徠w zagra瘸;

Boles豉w 妃ia造 ledwie gniew hamuje,

Tai uraz, lecz zemst gotuje.

 

8

Wkr鏒ce na Ska販e, kiedy kap豉n 鈍i皻y

Ofiary Bogu przed o速arzem sk豉da,

Z rozkazu kr鏊a huf dworzan zawzi皻y

Z dobyt broni do ko軼io豉 wpada:

Trzykro si miota, lecz tajemna si豉

Trzykro zuchwalc闚 na ziemi zwali豉.

 

9

Boles豉w, w gniewie nie znaj帷y miary,

Nieustraszony, zemsty dokonywa;

Lecz przeb鏬! skoro dope軟i ofiary,

Gniew znikn掖, 瘸這嗆 serce mu przeszywa:

"Ach! - rzeknie - odt康 chc 鈍i皻ymi czyny

"Szuka w zwyci瘰twach przebaczenia winy."

 

10

Rzym zniewa穎ny cisn掖 gromy swoje

Na kr鏊a, na lud, dot康 jemu wierny,

Przybytk闚 Pa雟kich zamkni皻e podwoje,

Wsz璠y p豉cz, trwoga i smutek niezmierny:

Przed Watykanem schylaj帷 kolana,

Polak w豉snego wypiera si pana.

 

11

Ten kr鏊, przed kt鏎ym narody truchla造,

Dotkni皻y kl徠w, kr鏊estwo opuszcza.

Jest klasztor Ossa, na pochy趾u ska造,

A czarna wko這 okr捫a go puszcza;

Tam m捫 nieszcz瘰ny w wieku jeszcze sile

D逝g pokut p豉ci gniewu chwile.

 

12

Tam dot康 kamie le篡 mchem okryty,

Jod豉 mu cienia i ch這du dodawa;

Na g豉zie zbrojny m捫 z koniem wyryty. -

Polak, czytaj帷 imi Boles豉wa,

Pomny na jego nie鄉iertelne czyny,

P豉cz帷 nad losem, nie pami皻a winy.


同IEWY HISTORYCZNE